logo

جایزه جمالزاده، گوشه رینگ گیرم انداخت!

زهرا سماواتیان، یکی از شرکت کنندگان جایزه جمالزاده است که با انگیزه ورود به یک رقابت ادبی و محک زدن توانایی قلم خود در این جایزه شرکت کرده و در حال حاضر تا مرحله نیمه نهایی این جایزه پیش رفته است.
او که نامزد بخش اصفهان این جایزه است، می‌گوید: از آنجا که اصفهان زیستگاه من نبوده و آشنایی‌ام با این شهر تنها در حد دو سفری است که به آن داشته‌ام، انگیزه‌ام برای ورود به این بخش، محدود کردن خودم و تحت فشار قرار دادن تخیلم برای ساخت شهری بوده که تجربه زیستی چندانی در آن ندارم تا شاید بتوانم توانایی‌هایی را در خود پرورش دهم.
سماواتیان که وجود سه بخش آزاد، اصفهان و زندگی نگاره را نقطه مثبتی برای جایزه جمالزاده می‌داند ادامه می‌دهد: این نوع تقسیم بندی، دایره شمول گوناگونی‌ای را به همراه می‌آورد که باعث رونق و جامعیت نسبی جایزه می‌شود و همین موضوع سطح استقبال شرکت کنندگان را هم بالا می‌برد.
نویسنده داستان “دایی جان کورلئونه” می گوید اگر روزی دبیر جایزه جمالزاده باشد حتما علاوه بر بخش اصفهان و آزاد و زندگی نگاره، بخشی با محدودیت‌های بیشتر در مسابقه در نظر می‌گیرد. بخشی که در آن بتواند تخیل شرکت کننده‌ها را در سطحی ورای داستان‌های امروزی ببیند.
او ادامه می دهد: منظورم نگارش داستان‌های لزوما فانتزی نیست. هرچند که فانتزی هم می‌تواند به قوام جشنواره کمک کند، راجع به موضوعاتی حرف می‌زنم که نویسنده را گوشه رینگ گیر بیندازد و عرقش را موقع نوشتن در بیاورد. چیزی که اساسا لذت نوشتن را در خلق ایجاد کند و نه آرزوی بدست آوردن یک جایزه را.
سماواتیان امیدوار است که جایزه‌های ادبی راهی برای دیده شدن خوب‌نویسان مستعد و گمنام و راه پیدا کردن آثارشان به نشرهای معتبر باشد و به محفلی برای ارتزاق شرکت کنندگان تکراری تبدیل نشود.

ارسال یک نظر

سه × 4 =