logo

جایزه جمالزاده داستان نیمه‌کاره‌ام را کامل کرد

پویا منشی‌زاده از پذیرفته‌شدگان مرحله نخست داوری آثار جایزه جمالزاده در بخش آزاد، معتقد است که حسن برگزاری جوایزی مانند جایزه جمالزاده، ترغیب نویسندگان به نوشتن و جدی‌تر شدنشان است.
به گزارش روابط عمومی جایزه جمالزاده، این داستان‌نویس که از کشور هلند در این جایزه شرکت کرده است درباره انگیزه‌ خود برای شرکت در جایزه جمالزاده می‌گوید: تا وقتی ایرانی باشید و هنوز فارسی، ‌زبان فکر کردنتان باشد، بعید می‌دانم شرکت در یک مسابقه‌ی ادبی خوب را به خاطر حضور نداشتن در ایران از دست بدهید. اتفاقاً شاید انگیزه‌تان بیشتر هم شود. اصلاً به نظر من در این شرایط شما به دنبال پیوندهایی هستید که دل‌تنگی‌تان را کم کند و بحران هویتتان را التیام بخشد.
او که تمایل به شرکت در جایزه جمالزاده را شبیه به علاقه‌مندی ایرانیان خارج از کشور نسبت به رسوم و آداب ایرانی می‌داند در ادامه اظهار می کند: به همین دلیل است که ایرانی‌ها اینجا حواسشان هست که هفت‌سین بچینند و شب یلدا را جشن بگیرند و چندان اهمیتی به کریسمس نمی‌دهند، لااقل نه به‌اندازه‌ی ایرانی‌های داخل ایران! می‌دانید این ازنظر من ربطی به ادغام در جامعه‌ی مقصد ندارد. بلکه بیشتر به این ربط دارد که در موقع مهاجرت چه مقدار از شخصیت و رفتارتان شکل‌گرفته. کودکی که در چهارسالگی از ایران به اینجا بیاید، تا ده‌سالگی هلندی می‌شود. اما نوجوان دوازده‌ساله‌ای که مهاجرت کند، تا نود سال بعدش هم ممکن است خارجی نشود. ممکن است حتی بنیان‌گذار داستان‌ کوتاه نویسی فارسی لقب بگیرد.
او این علاقه و عرق به ایران را از خلال نگریستن در سبک زندگی و خانه جمالزاده مرور می‌کند:‌ مگر نه این است که تصاویر خانه‌ی جمال‌زاده شگفت‌زده‌تان می‌کند که اصلاً چنین خانه‌ی ایرانی در ژنو وجود دارد. خانه‌ای که تنها از عناصر و هنر ایرانی پوشیده شده است. شاید باور کردنش سخت باشد که جمالزاده حتی ساخت آباژور برای خانه‌اش را به دواتگری در اصفهان سفارش می‌دهد.
منشی‌زاده سپس به حسن جوایز ادبی اشاره می کند: وقتی نویسندگی شغل اصلی‌تان نباشد داستان‌ها هیچ‌وقت به سرانجام نمی‌رسند. شرکت در مسابقات ادبی این خوبی را دارد که به تو انگیزه می‌دهد و کمکت می‌کند داستان نیمه‌کاره‌ای را به اتمام ببری! اینکه در کنار هزار کار و مشغله مجبور شوی جا بازکنی و داستانت را به سرانجام برسانی و نوشتن را جدی‌تر بگیری. راستش به همین خاطر وقتی مهلت ارسال جوایز تمدید می‌شود من خوشحال نمی‌شوم!
منشی‌زاده درباره دلیل حضورش در بخش داستان آزاد چنین می‌گوید: متأسفانه من تجربه‌ی زیسته در اصفهان ندارم و به گمانم اگر روزی بخواهم از اصفهان بنویسم باید حتماً این شهر را دیده باشم و بیشتر بشناسم. اصفهان موضوعی نیست که با جست‌وجو در اینترنت بشود کلمات مناسبش را در قالب داستانی چید.
او در پایان پیشنهاد خود را برای بهتر برگزار شدن این جایزه این‌گونه بیان می‌کند: جایزه‌ی جمال‌زاده در راستای شناساندن جمالزاده و نقش او در تحول داستان‌نویسی خوب عمل کرده و اگر هم ‌جایی برای بهتر شدن باشد همین‌جاست که فعالیت‌هایش را گسترده‌تر کند. مثلاً تا آنجا که می‌دانم هیچ مستندی هرچند کوتاه درباره‌ی جمالزاده ساخته نشده است. شاید با ادامه‌ی جایزه‌ی جمالزاده در سال‌های آینده این امر هم محقق شود. به امید بیشتر شدن سهم ادبیات در همهمه‌ی رسانه‌ای جهان این روزها.

ارسال یک نظر

12 − هشت =