logo

زندگی‌نگاره می‌تواند زبان یک جامعه باشد

“مدتی مشغول آموزش نویسندگی به تعدادی از کارکنان رادیو اصفهان بودم و وقتی شنیدم که تعدادی از آن‌ها می‌خواهند در جایزه جمالزاده شرکت کنند، درباره‌اش بیشتر خواندم و جذب شرکت در جایزه جمالزاده شدم.”
زهره سطوت که اثرش را به بخش زندگی‌نگاره جایزه جمالزاده فرستاده و تا مرحله نهایی نیز پیش رفته، بعد از گفتن این حرف‌ها تاکید می‌کند که برگزاری جایزه‌های ادبی برای پیدا کردن استعدادهای تازه، کمک به افرادی است که به سادگی نمی‌توانند به ناشرین دسترسی داشته باشند و همچنین برای محک‌زدن جریان فرهنگی جامعه یک امر ضروری است.
او که سال‌ها از اصفهان دور بوده، می‌گوید: این شهری نیست که بتوان فراموشش کرد. وقتی فهمیدم جایزه جمالزاده برآن است تا نام اصفهان را از منظر فرهنگ، آن هم در فرم ادبی دوباره بر سر زبان‌ها بیندازد و به شکلی احیا کننده‌اش باشد، برای شرکت در این جایزه مشتاق‌تر شدم، علاوه بر این که بزرگ‌داشتن نام محمدعلی جمالزاده نشان دهنده نوعی نگاه تازه در جامعه ادبی بود و اصفهان هم بالاخره باید از چهره‌ای که متعلق به خودش بود غبارروبی می‌کرد.
سطوت، فرم مستند داستانی بخش زندگی‌نگاره را جذاب می‌داند چون معتقد است این بخش از نشانه‌هایی بهره می‌برد که حتی افرادی که درگیر خواندن داستان نیستند یا دغدغه ادبیات را ندارند می‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند. ” ممکن است شخص نویسنده با زبانی ساده درباره چیزهایی نوشته باشد که افراد نشانه‌هایی از زندگی خود را در آن بیابند. فکر می‌کنم زندگی‌نگاره، قالب مهمی است که می‌تواند زبان یک جامعه شود و از رنج‌ها و شادی‌هایی سخن بگوید که بی‌شک در داستان معنای دیگری می‌یابند. وجود این بخش در جایزه جمالزاده می‌تواند از هویت یک شهر در هر زمانی تعریفی تازه ارائه کند .”
او ادامه می‌دهد: محور اصلی زندگی‌نگاره من تاریخ است. تاریخ یک سرزمین و تکرار آن. حادثه اصلی در میدان نقش‌جهان رخ می‌دهد، جایی که در طول زمان شاهد وقایع مهمی بوده و بخشی از آن هم بر مسئله حضور زنان به عنوان بخشی از این تاریخ _که کمتر دیده می‌شوند_ تاکید دارد.
سطوت ادبیات را یک کل می‌داند که می‌توان در زیر شاخه‌های آن به سراغ فرم‌های مختلف رفت. او تصریح می‌کند: اگر بخواهیم حرکتی را که امسال و در دوره نخست جایزه جمالزاده آغاز شده تداوم ببخشیم باید بخش‌های مختلفی به آن اضافه کنیم و دفتری را به عنوان دبیرخانه دائمی جمالزاده داشته باشیم که در طول سال برنامه‌های ادبی و حتی پژوهشی را فارغ از بحث جایزه ادبی، برنامه‌ریزی کند تا این جریان، به یک جریان سیال در جامعه تبدیل شود.

ارسال یک نظر

15 + دو =