logo

فقدان رشته دانشگاهی برای نویسندگی

مهدی ربی معتقد است نشست‌ها و کارگاه‌هایی که به مناسبت جایزه‌ها و جشنواره‌های ادبی برگزار می‌شود می‌تواند بخشی از خلأ بزرگ نبود رشته دانشگاهی نویسندگی را در کشور ما پر کند.
او در ادامه به ستاد خبری جایزه جمالزاده می‌گوید: جای این جایزه خالی بود، به‌خصوص در شهر اصفهان که یکی از قطب‌های ادبیات ایران بوده و امثال گلشیری‌ها، اخوت‌ها زاون قوکاسیان، کلباسی، بدیعی، فرخ فال و … را پرورش داده است. برگزاری جایزه‌ای به نام جمالزاده در شهر اصفهان، که زادگاه اولین داستان کوتاه نویس کشور نیز هست، اتفاق خوبی است.
نویسنده داستان “آن گوشه دنج سمت چپ” عوامل پیشرو بودن جایزه جمالزاده را چنین شرح می‌دهد: ما در کشورمان مسابقاتی که انواع نوشتار را شامل شود نداریم. این جوایز معمولاً یا مختص شعرند یا داستان کوتاه و رمان، درحالی‌که نویسندگی خلاق در همه جای دنیا شاخه‌های مختلفی دارد. اتفاق مهمی که جایزه جمالزاده را در برگزاری پیشرو می‌کند داشتن بخشی به نام ناداستان است. این بخش، زندگی‌نامه‌ها، یادداشت‌های شخصی، سفرنامه و شکلی از خودنگاره را شامل می‌شود و لازم بود که برای رشد انواع نوشتار، فضای بازی در کشور ایجاد شود.
وقتی این اتفاق رخ بدهد، افراد بیشتری به نوشتن و فهم نوشتن روی می‌آورند و درنهایت مخاطبان زیادی خواهیم داشت که دوست دارند بیشتر از رفع نیازهای معمول خود بخوانند و بنویسند. در نظر داشته باشیم که رشد کمی، کیفیت را نیز با خود به همراه می‌آورد.
ربی، تأکید می‌کند: در کشور ما هنوز برای نویسندگی یک رشته دانشگاهی وجود ندارد و اکنون شاید انواع مختلف جایزه‌ها و جشنواره‌های ادبی بتوانند بخش کوچکی از این خلأ بزرگ را پر کنند.
این نویسنده، حمایت از این جایزه را هم‌وزن نام آن ضروری می‌داند و اظهار می‌کند: مهم است که جایزه جمالزاده شکیل و در سطح گسترده‌ای برگزار شود. اهدای جوایز مناسب به برندگان این جایزه نیز مهم است و امیدوارم که به همین شکل پیش برود.

ارسال یک نظر

20 − 19 =