logo

کمترین خاصیت جوایز ادبی پرورش نویسنده است

نامزد بخش اصفهان جایزه جمالزاده، جوایز ادبی را مثل تورنمنت‌های ورزشی می‌داند که کمترین خاصیت‌شان پرورش و آمادگی نویسنده است.
مجتبی هژبری که در بخش آزاد این جایزه هم شرکت کرده معتقد است کسی که قلم خودش را در این جوایز محک می‌زند، می‌داند که باید همیشه در سطح قابل قبول باشد تا پذیرفته شود. “همانطور که در ورزش باید بدن را آماده نگه داشت‌. برای نوشتن هم باید خواند و خواند و خواند”
او دلیل شرکت در بخش آزاد را عیار سنجی آخرین اثر داستانی‌اش بیان می‌کند و می گوید که شرکت در بخش اصفهان مبنی بر علاقه اش به این شهر است: “برای شرکت در این بخش چه دلیلی محکم تر از اینکه اصفهان را دوست داشتم؟”
هژبری همچنین معتقد است بخش زندگی نگاره بیشترین تاثیر را در جذب کسانی دارد که هنوز با نویسنده حرفه‌ای شدن فاصله دارند و گردآمدن یک مجموعه بی‌نظیر با زاویه دیدهای مختلف با محوریت اصفهان را دیگر حسن این بخش می داند. یک مجموعه قدرتمند و متنوع از گفتارها و قصه ها در مورد اصفهان که قابل خواندن و لذت بردن است.
هژبری، بالا بودن عیار جایزه جمالزاده را به حضور اهالی ادبیات در آن می‌داند و می‌گوید: اسم و رسم جمالزاده و صد البته مجموعه ای که قرار بود این جایزه را برگزار کنند موجب شد که برای شرکت در این جایزه عزمم را جزم کنم و از حرفه ای بودن مجموعه عوامل برگزاری این جایزه واقعا لذت بردم.
او باور دارد جایزه جمالزاده به ثبت تصویر متفاوت نویسندگان از اصفهان کمک شایانی‌ می‌کند و در کنار سلایق مختلف و تفاوت‌های موجود کمترین خاصیت آن ارتقای زبان و تکنیک‌های قصه‌ نویسی، همچنین دور هم جمع شدن نویسندگان و رقابت آن‌ها خواهد بود.

ارسال یک نظر

18 − 1 =