logo

زندگی نگاره الهه اصفهانم را برای جایزه جمالزاده می نویسم!
امیرحسین روح نیا از پذیرفته شدگان مرحله اول جایزه جمالزاده معتقد است بخش زندگی نگاره های اصفهان یک بخش استثنایی برای برخی نوشته هاست.
او حرفهای جالبی درباره نسبت خودش با شهر دارد که فکر می کند می تواند در این بخش بگنجد:‌ همسر من مرحوم الهه خوشکام، یکی از بهترین بازیگران زن تئاتر ایران، اصفهانی بود که متأسفانه اول آبان 96، بدلیل ابتلا به سرطان فوت کرد و در قطعه نام آوران باغ رضوان به خاک سپرده شد. من در اصفهان با الهه عاشقی ها داشتم و مغزم پر از داستان های اصفهان و الهه و خودم است. من فکر می کنم الهه اصفهانی بود که در ظاهر دختری بی نظیر بر من جلوه کرد… متاسفانه فرصت تکمیل زندگی نگاره ام را امسال پیدا نکردم و با توجه به داستانی که از قبل آماده داشتم در بخش آزاد حضور یافتم . از همین روست که مصمم هستم سال آینده در بخش زندگی نگاره جایزه جمالزاده حتما بنویسم.
به گزارش روابط عمومی جایزه جمالزاده،‌ او که از پذیرفته شدگان مرحله نخست داوری جایزه جمالزاده در بخش آزاد است، می گوید: من سالها اصفهان زندگی کردم و به اصفهان تعلق خاطر دارم. آثار محمد علی جمالزاده هم همیشه برایم جذاب و راهگشا بوده و معتقدم که همه ما در داستان نویسی مدیون او هستیم بنا به تمام این دلایل خرسندم که در قالب یک اتفاق هنری و ادبی در اصفهان یاد و نام این نویسنده گرامی و زنده نگه داشته می شود.
‌ روح نیا که سابقه شرکت در چندین جشنواره ادبی را داشته و سالهاست مشغول نوشتن فیلمنامه و نمایشنامه است دیگر بخش های جایزه جمالزاده را اینطور می بیند: حسن وجود بخش آزاد این است که داستان نویسی مثل من می‌تواند حتی در دقیقه نود، دستی به سر و گوش یکی از داستان هایش بکشد و آن را ارسال کند. برعکس بیشتر جوایز که موضوعی هستند و تقریباً نویسنده را به سمت نوشتن کار سفارشی سوق می دهند.
مزیت بخش داستان اصفهان این است که هر نویسنده ای که حداقل یکبار گذارش به اصفهان افتاده باشد، از نگاه خودش آن شهر را توصیف می کند و داستانش را در رگ و جان آن شهر به حرکت در می آورد و روایت موضوع می کند. این حرکت به نوبه خود منحصر بفرد است و ما کمتر در ایران چنین نگاهی به شهر داشتیم در حالی که در اروپا رویه مشابه بسیار زیاد اتفاق می افتد.
او معتقد است که جایزه جمالزاده می تواند یک اتفاق خیلی خوب در حوزه ادبیات داستانی ایران باشد: با توجه به سابقه ادبی شهر اصفهان و چهره های سرشناسی که در این شهر پروریده و بالیده اند مقدمات تبدیل جایزه جمالزاده به یکی از معتبر ترین جوایز ادبیات داستانی کشور فراهم شده است. البته استمرار برگزاری، ثبات رویه و حفظ خط مشی آن از سوی دبیران این جایزه نیز، در موفقیت این رویداد ادبی تأثیر بسیار زیادی خواهد داشت.
او پیشنهاد خود را برای بهتر برگزار شدن این جایزه اینگونه بیان می کند: برگزاری بهتر جایزه جمالزاده بسته به میزان پایمردی دبیران این جایزه در تدوام این اتفاق ادبی و هنری است و صبوری و ثبات قدم بسیار و به دور از هیجان می طلبد. به نظر من ذات ادبیات این چنین است که نمی توان در آن راه صد ساله را یک شبه طی کرد. حتماً باید زمان بگذرد تا موضوعی جا بیفتد و هیچ راه میانبری وجود ندارد اما قطعاً تا چهار یا پنج سال آینده، بسیاری از نویسندگان افتخار خواهند کرد که تندیس جایزه جمالزاده را با خود به خانه می برند.
روح نیا، با اشاره به پتانسیل های نهفته در جایزه جمالزاده می گوید: این جایزه در عین حال که می تواند ارتباط خود را با مرکز، یعنی تهران حفظ کند، قادر است در حوزه ادبیات داستانی مستقل از تهران عمل کند و سبک و سیاق خودش را داشته باشد. به این معنی که کپی ناشیانه ای از رویدادهای ناقص ادبی تهران که متأسفانه بعضی از آن ها آلوده به رانت و باند و تفکر جناح های گوناگون هستند نباشد. اگر این جایزه به انسانیت و هویت انسان ایرانی، هویت یک ایرانی اسلامی که در اصفهان با مسیحیان، یهودیان، زرتشتیان و … زندگی آرامی را پایه گذاشته و در تعاملی سازنده بسر می برد بپردازد، حاصل بهتری خواهد داشت. پرداختن به لهجه اصفهانی هم می تواند قابلیت دیگری برای این جایزه باشد . لهجه ای که یک دنیاست و هر کس در این شهر زندگی کند نا خودآگاه قدری از آن را خواهد گرفت.

ارسال یک نظر