logo

دسته بندی: دسته‌بندی نشده

جايزه جمالزاده جاي خالي يك جايزه ادبي معتبر در اصفهان را پُر كرد

نويسنده كتاب «دختری که خودش را خورد» جاي يك جايزه ادبي معتبر در اصفهان را بسيار خالي و برگزاري جايزه جمالزاده را اقدام موثري در پر كردن اين خلآ می‌داند.
به گزارش ستاد خبري جايزه جمالزاده، سعيد محسني با اشاره به اينكه اصفهان همواره يكي از قطب هاي داستان نويسي كشور بوده و نياز بود تا يك جايزه ادبي معتبر همچون جايزه جمالزاده در اين شهر فعاليتش را آغاز كند، مي گويد: «به ويژه اينكه نامگذاري اين جايزه به نام محمدعلي جمالزاده كه از شخصيت هاي برجسته داستان نويسي ايران و اصالتا هم اهل اصفهان است، حلاوت اين جايزه را دوچندان كرده است.»
به عقيده او اما، تداوم اين جايزه بيشتر از هر مسئله ديگري اهميت دارد. محسني مي افزايد: «تداوم جايزه جمالزاده آن را به جريان و سنتي كه بتوان در درازمدت با سياست گذاري هاي مناسب نتايج آن را محاسبه كرد، تبديل مي كند.»
او برآورد نقاط قوت و ضعف اين رويداد را در حالي كه دوره دوم آن در حال برگزاري است، كمي زودهنگام دانسته و مي افزايد: «مسيري كه اين جايزه طي مي كند، دستاورهاي آن را روشن خواهد كرد.»
نويسنده كتاب «نهنگي كه يونس را خورد هنوز زنده است» چشم انداز خود براي جايزه جمالزاده را استعداديابي و معرفي نويسندگان جوان به حوزه ادبيات مي داند و تاكيد دارد كه اين دستاورد مهم بايد در طول زمان برگزاري دوره هاي بعدي در بوته آزمايش و اندازه گيري قرار گرفته و نتايجش بررسي شود. او همچنين توصيه مي كند كه بايد تلاش كرد رقم چشمگير جوايز نقدي اين رويداد به تنها عامل جذابيت آن براي شركت كنندگان تبديل نشود.
محسني در پاسخ به اين سوال كه جايزه جمالزاده از كي و چطور مي تواند از سطح ملي به بين المللي ارتقا يابد هم مي گويد: «شايد كمي براي چنين اقدامي زود باشد. بايد اجازه بدهيم اين رويداد به خصوص در حوزه سياست گذاري و چشم اندازي كه مد نظر دارد، به بلوغ خودش برسد. چراكه اعتبار جوايز ادبي در كنار همه مولفه هاي ديگر، به اينكه چه اعتباري را به دنياي داستان و ادبيات اضافه كند، بستگي دارد. به همين دليل بردن آن به فضايي فراتر از سطح ملي به زمان و بررسي بيشتري نياز دارد.»
او مي افزايد: «هرچند بايد همين امروز را فرداي مراسم افتتاحيه دوره دوم اين رويداد فرض كنيم و بدانيم چه اهدافي داريم، عملكردمان چه بوده و چه دستاوردهايي داشته ايم. در اين صورت مي توانيم براي دوره هاي بعدي به بسط جايزه فكر كنيم. بنابراين به عقيده من صرف بردن جايزه جمالزاده به مرحله اي فراتر از سطح ملي به معناي معتبرتر كردن آن نيست.»

آثار رسیده به دبیرخانه جایزه جمالزاده به تفکیک هر استان

آثار رسیده به دبیرخانه جایزه جمالزاده به تفکیک هر استان بدین شرح است:

  1. استان اصفهان (420 اثر)

2. تهران (368 اثر)

3. خراسان رضوی (139 اثر)

4. فارس (58 اثر)

5. البرز (53 اثر)

6. گیلان (43 اثر)

7. خوزستان (33 اثر)

8. مازندران (32 اثر)

9. آذربایجان شرقی (25 اثر)

10. همدان (25 اثر)

11. کرمان (24 اثر)

12. کردستان (21 اثر)

13. کرمانشاه (18 اثر)

14. قم (17 اثر)

15. یزد (16 اثر)

16. آذربایجان غربی، (15 اثر)

17. هرمزگان (15 اثر)

18. گلستان (15 اثر)

19. اردبیل (12 اثر)

20. خراسان شمالی (12 اثر)

21. مرکزی (10 اثر)

22. چهارمحال و بختیاری (10 اثر)

23. لرستان (10 اثر)

24. قزوین (10 اثر)

25. زنجان (5 اثر)

26. سیستان و بلوچستان (4 اثر)

‌27. سمنان (4 اثر)

28. بوشهر (4 اثر)

29. کهکیلویه و بویراحمد (2 اثر)

30. ایلام (2 اثر)

31. خراسان جنوبی (1 اثر)

شرکت کنندگان ایرانی ساکن کشورهای دیگر و نویسندگان غیرایرانی فارسی زبان 15 اثر

آنالیز آثار دومین جایزه جمالزاده به تفکیک بخش‌های جشنواره

مجموعه آثار رسیده به دبیرخانه دومین دوره جایزه جمالزاده ۱۴۳۸ اثر

تعداد آثار به تفکیک هر بخش به ترتیب

۱- داستان آزاد ۸۶۹ اثر
۲- کرونا ۲۹۴ اثر
۳- داستان اصفهان ۱۸۸ اثر
۴-زندگی نگاره های اصفهان ۸۷ اثر

استقبال خوب از دومین دوره جایزه جمالزاده نتیجه ریل‌گذاری درست دوره اول است

  دبیر ادبی دومین دوره جایزه جمالزاده با اشاره به ارسال 1438 اثر به دبیرخانه این جشنواره،‌ استقبال خوب از دومین دوره جایزه ناشی از ریل گذاری درست این جایزه در دوره اول می داند.

به گزارش ستاد خبری دومین دوره جایزه جمالزاده،‌ مجید قیصری با بیان این مطلب ادامه می دهد: استقبال در اکثر جشنواره های دنیا در دوره اول بسیار خوب است اما در دوره دوم بیشترشان دچار افت حضور می شوند زیرا کسانی که نتیجه مطلوبشان را در دوره اول نگرفته اند با جشنواره مورد نظر دلخوری و کدورت پیدا می کنند که باعث می شود جشنواره با افت استقبال مواجه شود.اما اقبال بسیار خوب از جایزه جمالزاده در دوره دوم نشان می دهد این جایزه توانسته روند منطقی خود را در دوره اول طی کرده و در جایگاه مطلوبی قرار گیرد و امیدواریم که این مسیر در دوره دوم ادامه یابد.

او با اشاره به اینکه اهالی هیات انتخاب جشنواره در حال حاضر مشغول غربالگری داستان ها هستند،‌ اضافه می کند: استقبال قابل توجه و حجم بالای آثار رسیده هیات انتخاب و داوری را شگفت زده کرده که امر داروی را سخت و حساس می کند و ما تمام تلاشمان را می کنیم که گزینه های اصلح را انتخاب کنیم.

قیصری سپس با تاکید بر اینکه تعداد بالای آثار رسیده ناگزیرمحدودیت انتخاب برگزیده ها را به دنبال دارد، می گوید: امیدواریم بتوانیم تعداد قابل توجهی از آثار را به ثبت و انتشار برسانیم. در راستای این مهم نیز از همین تریبون ناشران و دست اندارکاران صنعت نشر را که به همکاری با جایزه جمالزاده علاقه مندند برای انتشار تعداد بیشتری از آثار دریافت شده در این جایزه دعوت می کنیم.

دبیر ادبی دومین دوره جایزه جمالزاده همچنین نحوه و معیارهای داوری آثار در بخش های مختلف را اینطور تشریح می کند: ادبیت کارها در بخش آزاد برای ما اهمیت ویژه ای دارد و قطعا داستان هایی با زبان غنی تر، موضوع و سوژه تازه تر درالویت انتخاب ما هستند. در بخش های داستان و زندگی نگاره های اصفهان نیز علاوه بر ادبیت فضای جغرافیایی، شهری و زاویه نگاه تازه ی که نویسنده به وسیله آن اصفهان را ترسیم کرده برای ما قابل اهمیت است.

کرونا هم که بخش ویژه جشنواره امسال است و با توجه به اینکه دومین بخش پرطرفدار جشنواره هم هست فکر می کنیم به ثبت تاریخی قابل توجهی در این بخش برسیم. بخش کرونا برای ما به شدت جای شگفتی دارد زیرا با تازگی خاصی همراه است و ما با مجهولی جذاب مواجه می کند.

این نویسنده و اهل ادبیات در پایان اظهار امیدواری می کند که بعد از برگزاری جایزه جمالزاده به اندوخته ادبی اصفهان اضافه شود: تلاش می کنیم تمام آثار رسیده را که متاسفانه امکان انتشارشان فراهم نیست در دبیرخانه جشنواره حفظ نماییم زیرا گنجینه ای قابل توجه برای شهر اصفهان است.   

رقابت 1438 اثر از تمام استان‌های کشور در دومین جایزه جمالزاده

 دبیر اجرایی دومین دوره جایزه جمالزاده نیزارسال 1438 اثر به دبیرخانه این جایزه را قابل توجه می داند.

به گزارش ستادخبری دومین دوره جایزه جمالزاده ، محمد معماریان می‌گوید: امسال هم مانند سال گذشته حضور خوب شرکت کنندگان جایزه که حالا همگی اهالی خانواده جمالزاده هستند ما را شگفت زده کرد طوری که متوجه شدیم حتی شیوع ویروس کرونا و توقف و تعطیلی رویدادهای مختلف فرهنگی هنری و تمام امور و مشاغل هم نتوانسته مانع حضور علاقه مندان در جشنواره شود و دوستداران نوشتن فرصت قرنطینه را برای ثبت احوالشان و گفتگو با زبان ادبیات مغتنم شمرده‌اند.

او ادامه می‌دهد: با شیوع ویروس کرونا بخش ویژه آن را در جایزه زیرمجموعه بخش زندگی نگاره و ناداستان ها تعریف کردیم تا علاقه مندان به ناداستان نویسی تجربیات خود را از روزهای کرونا و مواجهه با آن در هر جای جهان در این بخش به ثبت برسانند. مهلت دریافت آثار به جایزه نیز قبلاً تا 25 فروردین اعلام شده بود و تصمیمی برای تمدید زمان دریافت نداشتیم اما تقاضاهای مکرر شرکت کنندگان برای افزایش زمان ارسال آثار، همچنین تقارن برگزاری جشنواره با روزهای کرونایی باعث شد در یک بازه 10 روزه مهلت ارسال آثار را تمدید کنیم و در این زمان به خصوص روزهای پایانی با ترافیک مراجعه به سایت و حجم بالای ثبت نام ها و ارسال آثار مواجه شویم.

. دبیر اجرایی دومین دوره جایزه جمالزاده در ادامه با اشاره به دریافت 1438 اثر در دبیرخانه جشنواره می‌گوید: بیشترین اثر را در بخش داستان آزاد دریافت کرده‌ایم که شامل 869 داستان است. دومین بخش پرطرفدار امسال جایزه بخش ویژه کروناست که 294 اثر در این بخش ارسال شده است. در بخش داستان اصفهان نیز پذیرای 188 اثر هستیم. همچنین تعداد 87 اثر در بخش زندگی نگاره‌های اصفهان ثبت شده که مجموع این آثار در مقایسه با آثار ارسال شده به دیگر جوایز ادبی کشور رقمی قابل توجه بوده و تقریباً برابر با دوره اول جشنواره است و نشان از اقبال عمومی علاقه مندان ادبیات به برگزاری جایزه جمالزاده در اصفهان و جایگاه قابل قبول جایزه دارد.

معماریان سپس به تنوع قابل توجه ترکیب شرکت کنندگان در این جایزه ملی و فراگیری آن اشاره می‌کند: از دوره اول اعلام کردیم که جایزه جمالزاده متعلق به تمام نویسندگانی است که درهرجای دنیا به فارسی می‌نویسند و خوشبختانه در هر دو دوره پذیرای آثاری از نویسندگان فارسی زبان ساکن دیگر کشورها شده‌ایم. امسال هم شرکت کنندگانی از کشورهای امریکا، نروژ، انگلیس، افغانستان، ترکیه و تاجیکستان داشته‌ایم والبته تنوع و حضور پرتعداد شرکت کنندگان از استان‌های مختلف ایران برایمان در این دوره بسیار قابل توجه بوده است.

او سپس آنالیز آثار ارسالی از استان‌های مختلف کشور را به تفکیک تعداد اثر اینگونه ارائه می‌کند: طبق انتظار در استان اصفهان با 420 اثر بیشترین آثار ارسالی داریم. تهران با 368 اثر در جایگاه دوم قرار می‌گیرد. سومین جایگاه شرکت کنندگان دوره دوم نیز از آن خراسان رضوی است که 139 اثر از این استان به دبیرخانه جمالزاده ارسال شده است. تعداد و ترکیب حضور و دریافت اثر از دیگر استان‌ها نیز به این شرح است: فارس 58 اثر، البرز 53 اثر،‌ گیلان 43 اثر، خوزستان 33 اثر، مازندران 32 اثر، آذربایجان شرقی و همدان هر کدام با 25 اثر، کرمان 24 اثر، کردستان 21 اثر، کرمانشاه 18 اثر، قم 17 اثر، یزد 16 اثر، آذربایجان غربی،‌هرمزگان و گلستان هر کدام با 15 اثر، اردبیل و خراسان شمالی هر کدام 12 اثر، مرکزی، چهارمحال و بختیاری، لرستان و قزوین هر کدام با 10 اثر، زنجان با 5 اثر، سیستان و بلوچستان، ‌سمنان و بوشهر هر کدام با 4 اثر،‌ ایلام و کهکیلویه و بویراحمد هر کدام با 2 اثر و خراسان جنوبی 1 اثر.

 15 اثر نیز از شرکت کنندگان ایرانی ساکن کشورهای دیگر و نویسندگان غیرایرانی فارسی زبان دریافت کرده‌ایم.

معماریان در پایان می‌گوید: تعداد آثار پذیرفته شده در هر بخش و اسامی راه یافتگان را در اطلاع ثانوی و به‌زودی اعلام خواهیم کرد.

جایزه جمالزاده؛ ‌احیاگر ادبیات مدفون شده

روزنامه اصفهان زیبا گفتگویی با احمد آرام نویسنده خوب بوشهری درباره جایزه جمالزاده داشته و امروز آن را نشر داده است.

آرام که خود تاکنون داوری بسیاری از جوایز ادبی کشور را برعهده داشته است، کیفیت برگزاری دوره نخست جایزه جمالزاده را رضایت بخش و مثبت ارزیابی کرده و آن را فرصتی برای آموزش و رشد ادبیات معاصر می‌داند.
این نویسنده همچنین نام‌گذاری این رویداد به نام محمدعلی جمالزاده را گام مهمی‌به سمت بازنمایی بخش مدفون‌شده ادبیات معاصر ایران می‌داند: «محمدعلی جمالزاده در کنار نویسندگان بزرگی همچون صادق هدایت، صادق چوبک، بزرگ علوی و… ادبیات ایران را نو کرده و در دوره‌ای که ما شدیدا در پاورقی‌های رمانتیک مجلات غرق شده بودیم، ادبیاتی را به ما معرفی کردند که آغازگر داستان ایرانی و ایرانی شدن داستان بود و اکنون جایزه جمالزاده با قرار دادن نام او بر خود به عنوان یکی از احیاگران ادبیات مدفون شده معاصر ایران کارکرد خود را در این مسیر قرار داده است.

به گمان او، محمدعلی جمالزاده با وارد کردن ضرب المثل‌ها و باورهای مردمی ‌در قالبی داستانی و باورپذیر، توانسته است جامعه خرافی آن دوران را با ادبیات سر و سامان ببخشد و امروز آثار او مرجع ارزشمند و مناسبی برای نویسندگان جوان است. رساندن صدای مردم کوچه و بازار که تا آن روز کسی صدایشان را نمی‌شنیده، وجه دیگر آثار ادبی جمالزاده است که آرام بر آن تاکید کرده و می‌افزاید: «جمالزاده کاری کرد تا با مردم داستان‌هایش ارتباط برقرار کنیم. شاید آدم‌های داستان‌های او آدم‌های مدرنی نباشند، اما به ما می‌آموزند که یک آدم با رفتار، فیزیک بدن و زبانش چگونه می‌تواند وارد ادبیات شود.»
این نمایشنامه‌نویس پرداختن به آثار و سبک نویسندگی جمالزاده را از طریق برگزاری جایزه جمالزاده بسیار ارزشمند می‌داند و توضیح می‌دهد: «مطرح شدن جایزه جمالزاده به معنای توجه به یک تاریخ ادبی مدفون شده است که یک بار دیگر به طور جدی به آن نگاه می‌شود و این فوق العاده ارزشمند است.»
این نویسنده همچنین برگزاری کارگاه‌های آموزشی و جلسات نقد و بررسی داستان در روند برگزاری جایزه جمالزاده را رخدادی ارزشمند دانسته و می‌گوید: «برای برگزاری یک جایزه ادبی به پیش‌زمینه‌ای فکری نیازمندیم؛ چراکه نمی‌توانیم دست شرکت‌کنندگان را بگیریم و به ورود به یک راهروی تاریک دعوتشان کنیم. بنابراین برگزاری کارگاه‌ها و جلسات آموزشی برای نقد و بررسی داستان به ترسیم و روشن کردن آنچه جایزه جمالزاده از شرکت‌کنندگان خود می‌خواهد و نشان دادن فضای داستان‌نویسی در این رویداد و همچنین پیشگیری از وقوع آسیب‌های احتمالی کمک بسیار زیادی می‌کند؛ هرچند در شرایط فعلی انجام چنین کاری سخت شده است.
تحلیل وضعیت برگزاری جوایز ادبی در ایران، موضوع دیگری است که احمد آرام درباره آن سخن می‌گوید. او برگزاری جوایز ادبی را یکی از راه‌های پیشرفت ادبیات معاصر ایران می‌داند؛ هرچند معتقد است روش برگزاری این جوایز به شکل بسیار انسانی و صحیح شرط مهم رسیدن به این هدف است. او با اشاره به برگزاری جوایز ادبی موفق در کشورهای اروپای غربی می‌گوید: «در این رویدادها برای سنجش یک کتاب و مطرح کردن یک اثر هیچ توجهی به پیشینه، فرهنگ و ایدئولوژی نویسنده از سوی داوران صورت نمی‌گیرد و هر اثر ارزش‌های خودش را دارد.»
به عقیده او، بر این اساس جوایز ادبی در ایران سال به سال ارزش خود را از دست داده و شکوفایی لازم را نداشته‌اند؛ چنانکه امروز نمی‌توان گفت فلان اثر که در فلان جایزه ادبی در سال‌های اخیر برگزیده شده است،می‌تواند الگوی آموزنده‌ای برای نسل جوان باشد. هرچند آرام معتقد است روند برگزاری جوایز ادبی در ایران در دهه هفتاد روند مثبتی بوده است و نویسندگان جوان بسیار خوبی در آن معرفی شده‌اند، اما بعدها این رویدادها کم‌کم به سمت لابی‌گری و رفیق‌بازی رفته و ارزش خود را از کف داده است؛ تا جایی که در برخی از جوایز ادبی آثاری که دارای اهمیت بودند کنار گذاشته شدند تا راهی برای آثار مورد نظر داوران باز شود. البته او تاکید می‌کند که در این سال‌ها برخی جوایز ادبی هم بوده‌اند که بدون هیچ لابی‌گری و با هدف معرفی و شناخت آثار و نویسندگان مستعد در هر رده سنی برگزار شده و به دنبال رساندن صداهای جدید به جامعه بوده‌اند.
این کارگردان تئاتر که خود بارها در جایگاه داوری جوایز ادبی متعدد در کشور نشسته است، در ادامه چیدمان نادرست داوران را یکی از معضلات اصلی جوایز ادبی در ایران می‌داند و توضیح می‌دهد: «چیدمان داوران نباید به گونه‌ای باشد که سلیقه آنها در داوری اعمال شود؛ مثلا داوری که اصلا از آثار مدرن منزجر است نباید در جایگاه داوری یک رمان مدرن قرار بگیرد! چون مشخص است که از همان ابتدا سلیقه او باعث به سایه فرستاده شدن آن اثر مدرن می‌شود. داور حتی اگر از اثر مدرن خوشش نمی‌آید هم نباید سلیقه خودش را وارد داوری کند؛ با این حال چیدمان از ابتدا باید درست باشد.»
او بر ارجحیت منتقدان ادبی به نویسندگان برای قرار گرفتن در منصب داوری نیز تاکید کرده و می‌گوید: «نویسنده‌ جماعت نمی‌تواند داور مسابقات ادبی باشد. معمولا در تمام کشورها این منتقدان ادبی هستند که داور جوایز ادبی هستند نه نویسندگان. یک منتقد درست و فهیم می‌تواند در داوری نظری را اعمال کند که برای رشد ادبیات معاصر مؤثر باشد.»

جایزه جمالزاده بدون در نظر گرفتن حواشی، به حرکت ادامه دهد

نويسنده مجموعه داستان «زخم شير» اثر تقدير شده يازدهمين جايزه جلال آل احمد، معتقد است برگزاري هر رويدادي همچون جايزه جمالزاده مي تواند موجب نارضايتي كساني شود كه احتمالا توسط هيئت داوران به عنوان صاحبان آثار برگزيده انتخاب نشده اند. بنابراين چنين اعتراضاتي نبايد در روند كار خللي ايجاد كند و حركت اين رويدادها را متوقف كند.
به گزارش ستاد خبري جايزه جمالزاده، «صمد طاهري» نويسنده اهل آبادان كه از او كتاب هاي «سنگ و سپر»، «كلاغ» و «شكار شبانه» را خوانده ايم، تاكيد دارد كه يكي از مسائلي كه مي تواند هر جشنواره و رويداد فرهنگي را به حاشيه ببرد، توجه به نظراتي است كه معمولا بعد از اعلام نظر هيئت داوران درباره آثار مطرح مي شود. او مي گويد: «معمولا در هر جشنواره و رويدادي كه فرصتي را براي رقابت مخاطبان فراهم مي كند، بعد از اعمال داوري و اعلام نتايج عده اي راضي و عده اي ديگر ناراضي هستند. دسته اول فكر مي كنند مستحق اين انتخاب بوده اند و دسته دوم خيال مي كنند در داوري ها اعمال سليقه و… شده و در حق آنها ظلم شده است! در جايزه نوبل هم همين روند هست و اين ماجرا هميشه بوده و خواهد بود.»
به گفته او، از سوي ديگر نمي توان انتظار داشت كه روند داوري ها در اين رويدادها شفاف و روشن باشد. در هر رويدادي چند اثر به مرحله ماقبل نهايي مي رسند و در نهايت مثلا سه اثر به عنوان برگزيدگان نهايي انتخاب مي شوند. به هر حال اين انتخاب در هر شرايطي مي تواند اعتراض عده اي را فراهم كند.
طاهري كه در زمره نويسندگان نسل سوم داستان نويسي ايران به شمار مي آيد، ناديده گرفتن چنين حواشي و اعتراضاتي را در عدم توقف رويدادي همچون جايزه جمالزاده موثر مي داند و مي گويد: «كسي كه كاري را انجام مي دهد هميشه آماج تهمت است و كسي كه كاري نمي كند معمولا با نق زدن و ايراد گرفتن در روند كا مشكل ايجاد مي كند.»
او همچنين بر انتشار فراخوان جايزه جمالزاده در ميان فعالان ادبي و نويسندگان فارسي زبان در كشورهاي ديگر به عنوان راهي براي رساندن جايزه جمالزاده به سطح جهاني تاكيد دارد و توضيح مي دهد: «هر كسي كه قادر است به فارسي بنويسد بايد از فراخوان اين رويداد مطلع شود تا بتواند در آن شركت كند. براي اين كار مي توان از ظرفيت فضاي مجازي هم استفاده كرد و فراخوان جايزه جمالزاده را در اين فضا منتشر كرد.»

تمدید مهلت ۱۰ روزه جایزه جمالزاده برای متقاضیان نوشتن

مهلت ارسال آثار به دومین جایزه جمالزاده تا 5 اردیبهشت ماه تمدید شد.
به گزارش ستاد خبری جایزه جمالزاده،‌ دبیر اجرایی این جشنواره با اعلام این خبر گفت: با توجه به تقاضا‌های مکرر شرکت کنندگان برای افزایش زمان ارسال آثار، همچنین تقارن برگزاری جشنواره با ایام کرونا و محدودیت برخی از متقاضیان برای استفاده از کافی نت و سیستم مورد نیاز برای ارسال اثر، تصمیم گرفته شد این مهلت به مدت 10 روز تمدید شود.
محمد معماریان ادامه داد: مدت زمان تمدید در شورای سیاست گذاری نهایی شده و به هیچ عنوان امکان تمدید مجدد وجود ندارد؛ بر همین اساس از متقاضیان درخواست می کنیم هر چه سریعتر مراحل ثبت نام و ارسال اثر را طی نموده و انجام این مهم را به دقایق پایانی موکول نکنند تا با توجه به ترافیک درخواست مراجعه به سایت با مشکل مواجه نشوند.
او اضافه کرد: دومین دوره جایزه جمالزاده توسط سازمان فرهنگی اجتماعی ورزشی شهرداری اصفهان برگزار می شود. فراخوان این دوره را نیمه اول دی ماه گذشته در 2 بخش آزاد و اصفهان اعلام کردیم. بخش اصفهان این‌ جایزه، شامل ۲ بخش داستان کوتاه اصفهان و زندگی نگاره ها “ناداستان”ی اصفهان اعلام شد و بخش آزاد این‌ مسابقه همان طور که مشخص است، پذیرای داستان‌هایی با درونمایه و مضامین آزاد محصول کار خلاق نویسندگان. اما در روزهای پایانی سال گذشته و همزمان با شیوع ویروس کرونا که تاثیری همه جانبه بر زندگی ما داشت،‌ بخش ویژه “کرونا” زیرمجموعه بخش زندگی نگاره و ناداستان ها در جایزه جمالزاده تعریف شد تا علاقه مندان به ناداستان نویسی تجربیات خود را از روزهای کرونا و مواجهه با آن در هر جای جهان در این بخش ثبت کنند.
معماریان ادامه داد: نویسندگان می توانند در بخش کرونا سه اثر و در بخش های دیگر هر کدام یک اثر را به دبیرخانه جایزه ارسال کنند و برای دریافت فرم ثبت نام جایزه جمالزاده و اطلاعات بیشتر به پایگاه اینترنتی Jamalzadehaward.ir مراجعه نمایند. جوایز بخش‌های مختلف جایزه نیز به ترتیب زیر است:
بخش آزاد: نفر اول ۸ میلیون تومان، نفر دوم ۵ میلیون تومان و نفر سوم ۳ میلیون تومان.
بخش ویژه اصفهان:
الف_ داستان کوتاه: نفر اول ۱۰ میلیون تومان، نفر دوم ۷ میلیون تومان، نفر سوم ۵ میلیون تومان.
ب_ ناداستان: نفر اول: ۶ میلیون تومان، نفر دوم ۴ میلیون تومان، نفر سوم: ۲ میلیون تومان.
جایزه ویژه هیات داوران: ۵ میلیون تومان.
همچنین نویسندگان سه اثر برتر بخش کرونا سه جایزه 40 میلیون ریالی دریافت خواهند کرد.

جوايز ادبي ايران به الگوي مستقلي نياز دارند

مترجم كتاب «اتاق لودويگ» معتقد است اغلب جوايز ادبي كه با حمايت نهادهاي دولتي و خصوصي برگزار مي شوند، قادر به اعمال داوري كاملا بي طرفانه نيستند و در نهايت تا حدي دچار اعمال سليقه و نظرات شخصي مي شوند.
به گزارش ستاد خبري جايزه جمالزاده، «محمود حسيني زاد» كه به همراه پترس مارکاریس (نویسنده مطرح یونانی) و نوین کیشور (موسس انتشاراتی سیگال در کلکته) به عنوان برگزیدگان مدال گوته در سال ۲۰۱۳ میلادی معرفی شده اند، در اين باره توضيح داد: «متاسفانه هنوز در ايران جايزه ادبي كه بتواند به طور كامل مستقل برگزار شده و مستقل عمل كند وجود نداشته است و حتي در دنيا هم درباره جوايز مهمي همچون نوبل و اسكار اظهارنظرهايي در اين خصوص وجود دارد.»
به گفته او، شايد برگزاري جوايز ادبي از سوي نهادهايي همچون شهر كتاب كه به عنوان يك نهاد مستقل در حال فعاليت است، بهتر باشد.
او مي افزايد: «به هر حال وقتي يك نهاد دولتي جايزه اي را برگزار مي كند ناچار است تابع نظرات مديران و مسئولان بالادستي دولت باشد. مثلا اگر در اين جايزه داوران انتخابي در ميان آثار داشته باشند كه با نظر مديران دولتي همخواني نداشته باشد، ممكن است كل روند داوري تغيير كند.»
حسيني زاد ادامه مي دهد: «در بخش خصوصي هم شاهد اين هستيم كه برخي جوايز دچار مسائل رفاقتي و اعمال سليقه ها مي شوند كه در نهايت روي داوري ها اثر مي گذارد.»
مترجم كتاب «اگنس» به نيازمندي جوايز ادبي در ايران به الگوي مناسب تاكيد كرده و توصيه مي كند كه بايد الگوي مناسبي طبق جوايز ادبي مهم دنيا در ايران تهيه شود تا در نحوه برگزاري و داوري ها از آن الگوبرداري كنيم.

داوران جوايز ادبي بايد منتقد ادبي باشند

نويسنده مجموعه داستان «به زانو درنيا» دو ديدگانه نقادانه در داوري و تعيين واضح معيارهاي داوري را از شروط اصلي يك داوري مناسب و منصفانه در جوايز ادبي مي داند.
به گزارش ستاد خبري جايزه جمالزاده، محمدرضا گودرزي با اشاره به اينكه شرط موفقيت و تداوم جوايز ادبي و جايزه جمالزاده، برخورداري از هيئت داوران مناسب و اعمال داوري منصفانه است، مي گويد: «يك نويسنده خوب يا مترجم حرفه اي الزاما نمي تواند داور خوبي براي يك جايزه ادبي باشد. تخصص داوري آثار ادبي به نگاه نقادانه نيازمند است و يك داور ترجيحا بايد يك منتقد ادبي باشد.»
او تعداد منتقدان ادبي در ايران را بسيار نادر اعلام كرده و مي افزايد: «متاسفانه به همين دليل است كه اغلب جوايز ادبي در ايران از ضعف در داوري رنج مي برند. در اين رويدادها معمولا نويسندگاني كه در جايگاه داوري قرار مي گيرند، سليقه و ديدگاه شخصي خودشان در داستان نويسي را در داوري اعمال كرده و سبكي كه خودشان مي نويسند را در داوري شان هم دنبال مي كنند.»
به گفته اين مدرس داستان نويسي، ديگر مولفه مهم موفقيت آميز بودن جوايز ادبي اين است كه معيارهاي داوري براي شركت كنندگان مشخص باشد.
نويسنده «مجموعه داستان «اينجا پشت باران»، توضيح مي دهد: «وقتي شركت كننده اي اثرش را حائز تقدير در جشنواره نمي يابد و اثر او از سوي داوران رد مي شود، بايد مشخص باشد كه دليل اين مسئله چيست. يعني بايد مشخص باشد كه داوري مثلا بر اساس فرم داستان و ايده آن انجام شده و اثري كه رد شده در يكي از اين دو دچار ضعف بوده است. اين باعث مي شود، شركت كنندگان تصوير روشني از نتيجه داوري داشته باشند و بدانند اگر اثري انتخاب نشده به دليل ضعف مجموعه آن بوده و نه در تمامي بخش هاي آن. بنابراين آنها به دنبال رفع ضعف داستان خودشان مي روند.»